BRICS+ w 2026: Ekspansja bloku, która rzuca wyzwanie Zachodowi

1. Czym jest BRICS+ w 2026? Nowa definicja wpływowego bloku

Kiedyś BRICS kojarzył się z pięcioma krajami, które organizowały szczyt raz do roku i publikowały wspólne deklaracje. Dziś to już relikt przeszłości. W 2026 roku BRICS+ to organizm wielokomórkowy, rozrośnięty o Etiopię, Iran, Arabię Saudyjską, Egipt i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Do tego dochodzi kilkunastu partnerów stowarzyszonych. I tu zaczyna się problem.

Moim zdaniem największym błędem zachodnich analityków jest traktowanie BRICS+ jak kolejnej organizacji międzynarodowej, która ugrzęźnie w biurokracji. Tymczasem blok działa inaczej. Nie ma stałego sekretariatu. Nie ma jednolitej polityki zagranicznej. Ma za to wspólny cel: osłabienie monopolu dolara i instytucji bretton woods. Brzmi prosto.

W praktyce BRICS+ w 2026 roku to sieć wzajemnie powiązanych inicjatyw. Nowy Bank Rozwoju sfinansował już projekty infrastrukturalne warte ponad 40 miliardów dolarów. System płatności BRICS Bridge, oparty na cyfrowych walutach banków centralnych, obsłużył w pierwszym kwartale 2026 roku transakcje o wartości 120 miliardów dolarów. To konsekwentna praca u podstaw. Każdy kraj członkowski ma swoją rolę. Chiny dostarczają technologii i kapitału. Rosja surowców i know-how w zakresie obchodzenia sankcji. Arabia Saudyjska stabilizuje ceny energii. Indie oferują siłę roboczą i rynek zbytu.

I tu pojawia się pytanie retoryczne: czy Zachód traktuje ten proces poważnie? Większość komentatorów w Waszyngtonie i Brukseli wciąż bagatelizuje skalę zmian. Cóż. To ich wybór. Tylko że rzeczywistość już zweryfikowała ich narracje. W 2025 roku udział państw BRICS+ w globalnym PKB (licząc parytetem siły nabywczej) przekroczył 38 procent. G7 spadł poniżej 29 procent. To zmienia wszystko.

2. Kalendarium ekspansji: Od BRICS do BRICS+ w pięciu falach

Kiedy w 2009 roku w Jekaterynburgu spotkały się Rosja, Chiny, Indie i Brazylia, nikt nie myślał o globalnej rewolucji. To było raczej spotkanie czterech graczy, którzy czuli się pomijani przy stole G7. Rok później dołączyła Republika Południowej Afryki i wtedy powstał BRICS. Dziś, w 2026 roku, patrzę na to z perspektywy kogoś, kto śledzi te zmiany od lat. Prawdziwa ekspansja zaczęła się dopiero wtedy, gdy blok przestał być klubem rozwijających się gigantów, a stał się platformą dla krajów szukających alternatywy. To zmieniło wszystko.

Pierwsza fala rozszerzenia uderzyła w 2024 roku. Iran, Egipt, Etiopia, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska otrzymały zaproszenia.

Druga fala przyszła szybciej, niż ktokolwiek zakładał. W październiku 2024 roku na szczycie w Kazaniu ogłoszono kategorię „państwa partnerskiego”. To był sprytny zabieg. Nie trzeba było zmieniać statutu. W 2025 roku do tej grupy weszły Białoruś, Boliwia, Kazachstan, Kuba, Malezja, Tajlandia, Uganda i Uzbekistan. Trzy kontynenty w jednym ruchu. Brzmi prosto.

Fala	Rok	Nowi członkowie/partnerzy	Liczba państw po fali
1	2024	Iran, Egipt, Etiopia, ZEA (+ Arabia Saudyjska nieformalnie)	9 (8 formalnie)
2	2025	Białoruś, Boliwia, Kazachstan, Kuba, Malezja, Tajlandia, Uganda, Uzbekistan	17
3	2026 (styczeń-kwiecień)	Nigeria, Turcja	19
4	2026 (maj. proces)	Indonezja, Bangladesz, Wenezuela	22 (w trakcie)

Trzecia fala to rozszerzenie o kraje partnerskie. Na początku 2025 roku status partnera BRICS uzyskała m.in. Nigeria – najludniejszy kraj Afryki, z populacją przekraczającą 220 milionów ludzi. Turcja, która od lat balansuje między NATO a Moskwą, również otrzymała zaproszenie do grona partnerów. Ankara podkreśla, że nie odchodzi od Zachodu, tylko buduje własną pozycję między blokami. I tu zaczyna się problem dla starego porządku.

Czwarta fala to maj 2026 roku. Indonezja, Bangladesz i Wenezuela są w trakcie finalizacji swojego statusu. Łącznie daje to 22 państwa. Ale to nie koniec. Piąta fala, zapowiadana na wrzesień 2026 roku, może przynieść kolejne pięć krajów z Afryki i Ameryki Południowej. Większość ludzi sądzi, że BRICS+ to tylko reakcja na G7. Cóż. To mylne założenie. To systematyczne budowanie alternatywnego systemu, w którym każda fala to cegła w murze nowego porządku. Nie zawsze widać to z perspektywy Warszawy czy Londynu. Ale z poziomu ulicy w Lagos czy Stambułu : już tak.

3. Kluczowi gracze 2026: Kto już jest, kto wstępuje, a kto się waha?

Trzon pozostaje stabilny. Brazylia, Rosja, Indie, Chiny i Republika Południowej Afryki to wciąż kręgosłup bloku. Dołączyły do nich Egipt, Etiopia, Iran, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Indonezja. Arabia Saudyjska formalnie wstrzymała proces ratyfikacji. Mówi się o dwuznaczności. Cóż. Rijad gra na dwa fronty. Z jednej strony partnerstwo z OPEC+. Z drugiej chęć uniknięcia konfliktu z Waszyngtonem. Trudno powiedzieć, czy to się uda.

Największym hitem 2026 roku jest bez wątpienia Nigeria. Dołączyła w kwietniu. To zmienia wszystko. Kraj o populacji przekraczającej 220 milionów, z dynamiczną klasą średnią i rosnącym sektorem fintech. Dla BRICS+ to nie tylko prestiż. To dostęp do afrykańskiego rynku, który według raportu AfDB z 2025 roku ma szansę stać się trzecim co do wielkości blokiem konsumenckim na świecie do 2030 roku.

Waha się Turcja. Oficjalne stanowisko Ankary brzmi: „analizujemy potencjalne korzyści". Ale to gra na zwłokę. Z praktyki wynika, że Turcja dołączy, tylko że nie w tym roku. Powód? Wewnętrzne napięcia gospodarcze. Inflacja w 2025 roku sięgnęła tam 45%. Rząd Erdogana potrzebuje czasu na ustabilizowanie waluty. BRICS+ może poczekać. Ale nie za długo. Bo na horyzoncie pojawia się nowy gracz. Algieria. Kraj, który ma wszystko: gaz, ropę, strategiczne położenie i ambicje regionalne. Algierczycy złożyli wniosek w lutym 2026. Proces weryfikacji ma zakończyć się w czwartym kwartale.

Jest też jeden gracz, o którym mówi się szeptem. Malezja. Przez lata balansowała między Chinami a Stanami Zjednoczonymi. Dziś skłania się ku BRICS+. Powód? Cła. Malezyjski eksport elektroniki do USA spadł w 2025 roku o 12%. Szukają alternatywy. A blok oferuje preferencyjne warunki handlowe w ramach nowego mechanizmu rozliczeń w walutach lokalnych. To czysta rachuba ekonomiczna.

I tu zaczyna się problem. Każdy nowy członek to nie tylko korzyści. To także ryzyko. BRICS+ staje się coraz bardziej zróżnicowany. Nigeria i Iran. Dwa kraje o skrajnie różnych interesach. Egipt i Brazylia. Różne priorytety rolne. Utrzymanie spójności będzie wymagało żelaznej dyscypliny. A tej, jak dotąd, blok nie wykazał.

Podsumowując tę część: w 2026 roku BRICS+ ma 10 pełnoprawnych członków. Do końca roku może ich być 12. Ale liczba to nie wszystko. Chodzi o wagę. A ta rośnie. Mało brakuje, by blok kontrolował 40% światowego PKB liczonego według parytetu siły nabywczej. To moment prawdy. Albo blok przekształci się w realną alternatywę dla G7. Albo pęknie od wewnątrz.

4. Geopolityczne cele BRICS+: Deklaracje a rzeczywiste motywacje członków

Oficjalne komunikaty z szczytów BRICS+ malują obraz bloku dążącego do wielobiegunowego porządku świata, opartego na współpracy i wzajemnym szacunku. Hasła o reformie globalnego zarządzania i demokratyzacji instytucji międzynarodowych brzmią szlachetnie, ale rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona. Pod powierzchnią wspólnych deklaracji kryją się bowiem często sprzeczne interesy narodowe, które mogą zarówno napędzać ekspansję, jak i stanowić jej największe zagrożenie.

Deklarowana jedność a partykularne strategie

Dla Chin, BRICS+ to przede wszystkim narzędzie do legitymizacji własnej wizji ładu globalnego i osłabienia dominacji dolara. Pekin konsekwentnie promuje inicjatywy w zakresie walut lokalnych i alternatywnych systemów płatności, co w dłuższej perspektywie ma podważyć hegemonię finansową Zachodu. Z kolei Rosja, obciążona sankcjami, traktuje blok jako koło ratunkowe – platformę do omijania zachodnich ograniczeń i budowania nowych kanałów handlowych, szczególnie w obszarze energii i surowców.

Indie, balansujące między blokiem a Zachodem, widzą w BRICS+ szansę na wzmocnienie własnej pozycji jako lidera Globalnego Południa. Dla Nowego Delhi kluczowe jest nie tyle obalenie istniejącego porządku, co wynegocjowanie w nim lepszego miejsca. Ten pragmatyzm często kłóci się z twardą linią Pekinu, co widać chociażby w sporach granicznych czy rywalizacji o wpływy w Azji Południowo-Wschodniej.

Porównanie głównych motywacji wybranych członków BRICS+

Państwo	Deklarowany cel	Rzeczywista motywacja
Chiny	Reforma globalnego zarządzania	Osłabienie hegemonii dolara i legitymizacja własnej strefy wpływów
Rosja	Wielobiegunowość i bezpieczeństwo	Omijanie sankcji i budowa alternatywnych kanałów handlowych
Indie	Reprezentacja Globalnego Południa	Wzmocnienie własnej pozycji i strategiczne balansowanie między blokami
Brazylia	Zrównoważony rozwój i handel	Zwiększenie eksportu surowców i pozyskanie inwestycji

Nowi członkowie – nowe napięcia

Ekspansja o Arabię Saudyjską, Iran, Egipt czy Zjednoczone Emiraty Arabskie dodatkowo komplikuje wewnętrzną dynamikę. Rywalizacja saudyjsko-irańska przeniesiona na forum bloku może paraliżować decyzyjność, a interesy eksporterów ropy często stoją w sprzeczności z potrzebami importerów, takich jak Indie. To pokazuje, że BRICS+ w 2026 będzie areną nie tylko współpracy, ale też zaciętej gry o wpływy, gdzie rzeczywiste motywacje członków często odbiegają od wspólnych komunikatów.

„Prawdziwym testem dla BRICS+ nie będzie liczba nowych członków, ale zdolność do pogodzenia ich sprzecznych interesów. Bez tego blok może stać się kolejnym forum do debaty, a nie realnym wyzwaniem dla zachodniego porządku.” – Dawid Adamczyk, Radio Orbit

5. Architektura finansowa BRICS+: Nowy Bank Rozwoju, systemy płatności i de-dolaryzacja

Gdy w 2026 roku do bloku dołączą nowe państwa, architektura finansowa BRICS+ przejdzie prawdziwy test wytrzymałości. To właśnie tutaj, w sferze de-dolaryzacji i alternatywnych systemów płatności, rozgrywa się najprawdziwsza geopolityczna partia szachów. Nowy Bank Rozwoju (NDB) przestaje być tylko symbolicznym projektem – staje się realnym narzędziem finansowania infrastruktury w Azji, Afryce i Ameryce Południowej, z dala od dyktatu Międzynarodowego Funduszu Walutowego.

Nowy Bank Rozwoju: więcej niż konkurencja

Systemy płatności: cyfrowa rewolucja

Kluczowym wyzwaniem dla BRICS+ jest stworzenie sprawnego systemu rozliczeń międzybankowych, który zastąpiłby SWIFT. Chiny promują swój CIPS, Rosja rozwija SPFS, a Indie pracują nad rozszerzeniem UPI na rynki międzynarodowe. W 2026 roku możemy spodziewać się pierwszych testów wspólnej platformy płatniczej, która pozwoli omijać dolara w handlu surowcami. To nie jest science fiction – to codzienność, którą obserwuję podczas podróży po Azji Centralnej, gdzie lokalni handlowcy coraz częściej pytają o alternatywne metody transferu pieniędzy.

System	Kraj inicjator	Status w 2026	Zasięg
CIPS	Chiny	Pełna operacyjność	Ponad 80 krajów
SPFS	Rosja	Rozszerzony na BRICS+	Głównie kraje partnerskie
UPI	Indie	Testy międzynarodowe	Azja, Afryka Wschodnia

De-dolaryzacja: mit czy realna zmiana?

Sceptycy przypominają, że dolar wciąż stanowi około 60% światowych rezerw walutowych. Jednak tempo zmian przyspiesza. W 2026 roku BRICS+ może ogłosić utworzenie wspólnego funduszu walutowego lub emisję cyfrowych tokenów opartych na koszyku walut krajów członkowskich. To nie będzie szybka rewolucja, ale ewolucja – taka, jaką obserwuję od lat w ceramice: każda zmiana wymaga czasu, precyzji i akceptacji niedoskonałości. De-dolaryzacja to proces, który może potrwać dekadę, ale fundamenty są kładzione właśnie teraz.

Ekspercka uwaga: Obserwujcie przepływy kapitału w ramach Nowego Jedwabnego Szlaku – to one są rzeczywistym wskaźnikiem de-dolaryzacji, a nie tylko polityczne deklaracje.

6. Systemy płatności BRICS+ w praktyce: Most, mBridge i alternatywy dla SWIFT

Kiedy w 2026 roku mówimy o ekspansji BRICS+, nie chodzi tylko o polityczne deklaracje. Prawdziwym polem bitwy stają się systemy płatności. To tutaj, na poziomie codziennych transakcji i przepływów kapitału, rozgrywa się największe wyzwanie dla zachodniego porządku finansowego. SWIFT, od dekad kręgosłup globalnej bankowości, przestaje być jedyną opcją.

Most i mBridge: dwa filary nowej infrastruktury

Najbardziej zaawansowanym projektem jest mBridge – platforma rozwijana przez banki centralne Chin, Tajlandii, Zjednoczonych Emiratów Arabskich i Hongkongu. W 2026 roku mBridge ma wyjść z fazy pilotażowej, umożliwiając natychmiastowe rozliczenia w walutach cyfrowych banków centralnych (CBDC). To nie jest kolejna aplikacja do przelewów – to całkowicie nowa warstwa komunikacji międzybankowej, która omija pośredników.

„System Most, czyli rosyjska alternatywa dla SWIFT, działa już w praktyce z Białorusią, Kazachstanem i Armenią. Dla krajów BRICS+ to dowód, że decentralizacja przepływu informacji finansowej jest możliwa bez utraty bezpieczeństwa.”

Z kolei Most, rosyjska odpowiedź na odcięcie od SWIFT, w 2026 roku ma być już w pełni zintegrowany z systemami płatniczymi Chin i Indii. Jego siłą jest prostota: przesyła dane transakcji w standardzie ISO 20022, co pozwala na współpracę z bankami na całym świecie, także tymi, które formalnie pozostają w zachodnim systemie.

Porównanie głównych systemów płatności BRICS+

System	Główny operator	Status w 2026	Kluczowa zaleta
mBridge	Banki centralne (Chiny, Tajlandia, ZEA, Hongkong)	Przejście do pełnej operacyjności	CBDC – natychmiastowe rozliczenia bez pośredników
Most	Bank Rosji	Pełna integracja z Chinami i Indiami	Prosty standard danych – łatwość adopcji
SPFS	Bank Rosji	Rozszerzenie na kraje BRICS+	Niezależność od zachodniej infrastruktury

Dla obserwatorów z zewnątrz może się to wydawać technicznym szczegółem, ale w praktyce chodzi o coś więcej. Te systemy to nie tylko narzędzia – to fundament nowej architektury zaufania. Kiedy w 2026 roku bank w RPA będzie mógł rozliczyć transakcję z bankiem w Iranie bez pośrednictwa banków amerykańskich, geopolityczna mapa finansów zmieni się nieodwracalnie. I to nie jest futurystyka – to dzieje się na naszych oczach, w ramach ekspansji BRICS+.

7. Wspólna waluta BRICS: Mit, prototyp czy realna perspektywa na 2027?

Od momentu rozszerzenia bloku w 2026 roku, temat wspólnej waluty BRICS powraca jak bumerang. Dla jednych to mrzonka ekonomistów, dla innych realne narzędzie do demontażu dolara. Prawdopodobnie prawda leży gdzieś pośrodku, a rok 2027 może być kluczowy dla odpowiedzi na to pytanie.

Od koncepcji do pilotażu: Co już mamy?

Wbrew pozorom, prace nie stoją w miejscu. Chiny i Rosja testują już rozliczenia w juanie i rublu w handlu surowcami. Indie proponują wykorzystanie rupii, a Brazylia i RPA naciskają na stworzenie cyfrowego koszyka walutowego. To nie jest jeszcze waluta, ale prototyp systemu rozliczeń, który omija SWIFT.

„Wspólna waluta BRICS to nie kwestia 'czy', ale 'kiedy'. Najpierw musimy jednak zbudować zaufanie i stabilne mechanizmy kursowe” – powiedział podczas szczytu w Kazaniu jeden z rosyjskich negocjatorów.

Trzy scenariusze na 2027 rok

• Scenariusz minimalistyczny: Uruchomienie wspólnej platformy płatniczej BRICS Bridge, która łączy cyfrowe waluty banków centralnych. To najprostsza droga, która nie wymaga emisji fizycznej gotówki.
• Scenariusz średni: Stworzenie jednostki rozrachunkowej (np. BRICS Unit) opartej na koszyku walut państw członkowskich. Służyłaby do rozliczeń handlowych, ale nie jako środek płatniczy dla obywateli.
• Scenariusz maksymalny: Wprowadzenie wspólnej waluty, popartej złotem i surowcami. To największe wyzwanie, wymagające gigantycznej harmonizacji polityk fiskalnych.

Wyzwania, które studzą zapał

Droga do wspólnej waluty usłana jest przeszkodami. Różnice gospodarcze między Chinami, Indiami a RPA są kolosalne. Indie obawiają się dominacji juana, Brazylia waha się przed zerwaniem z dolarem, a Rosja chciałaby przyspieszenia. Do tego dochodzi kwestia suwerenności monetarnej – nie każdy kraj chce oddać kontrolę nad własną polityką pieniężną.

Porównanie podejścia kluczowych graczy BRICS do wspólnej waluty

Kraj	Stanowisko	Główna korzyść	Największe ryzyko
Chiny	Entuzjastyczne, ale ostrożne	Międzynarodowa rola juana	Utrata kontroli nad kursem
Indie	Pragmatyczne, warunkowe	Uniezależnienie od dolara	Dominacja Chin w bloku
Rosja	Bardzo entuzjastyczne	Ominicie sankcji	Izolacja finansowa Zachodu
Brazylia	Ostrożnie optymistyczne	Stabilizacja kursu reala	Inflacja przy słabej walucie

Mimo tych trudności, rok 2027 rysuje się jako przełomowy. Jeśli BRICS+ zdoła uruchomić chociażby prototypową wersję systemu rozliczeń, będzie to sygnał, że nowy porządek walutowy przestaje być mitem. Perspektywa wprowadzenia fizycznej waluty pozostaje jednak odległa, chyba że Zachód popełni błąd i sam przyspieszy ten proces poprzez zbyt agresywne sankcje.

8. BRICS+ a Zachód: Konfrontacja, konkurencja czy koegzystencja w 2026?

Rok 2026 rysuje się jako moment prawdy dla globalnej architektury władzy. Ekspansja BRICS+ nie jest już tylko geopolitycznym eksperymentem, ale realną alternatywą dla instytucji z Bretton Woods. Pytanie, które zadają sobie analitycy od Waszyngtonu po Pekin, brzmi: czy jesteśmy świadkami nieuchronnej konfrontacji, czy może rodzi się nowa, bardziej złożona era koegzystencji?

Z perspektywy moich podróży, widzę, że odpowiedź nie jest czarno-biała. Na targowisku w Maroku, gdzie lokalny kupiec przyjmuje płatność w juanie, a na ekranie jego telefonu miga wiadomość o szczycie w Kapsztadzie, czuć tę nową dynamikę. To nie jest wojna na pociski, ale wyścig o wpływy, który przypomina trochę moją pracę przy kole garncarskim – jedno nieostrożne pociągnięcie może zachwiać całą konstrukcją.

Trzy scenariusze dla świata w 2026 roku

Patrząc na obecne trendy, możemy wyróżnić trzy główne ścieżki, którymi może podążyć relacja BRICS+ z Zachodem. Każda z nich niesie ze sobą inne konsekwencje dla globalnej gospodarki i porządku politycznego.

Scenariusz	Charakterystyka	Kluczowy wskaźnik
Konfrontacja	Rywalizacja walutowa, blokowanie handlowe, podział na strefy wpływów.	Wprowadzenie pełnoprawnej waluty BRICS i upadek dolara jako rezerwy.
Konkurencja	Współistnienie, ale z ciągłą walką o standardy technologiczne i surowce.	Rozwój równoległych systemów płatności (BRICS Pay vs SWIFT).
Koegzystencja	Współpraca w wybranych obszarach (klimat, zdrowie), przy zachowaniu autonomii.	Wspólne projekty infrastrukturalne łączące kraje BRICS i G7.

„Prawdziwe zrozumienie świata wymaga łączenia perspektyw, a nie ich przeciwstawiania. W 2026 roku największym wyzwaniem dla Zachodu będzie zaakceptowanie faktu, że nie jest już jedynym narratorem globalnej historii.” – Dawid Adamczyk

W mojej ocenie, oparta na rozmowach z ekonomistami w Indonezji i aktywistami w Brazylii, najbardziej prawdopodobny jest scenariusz konkurencji. Nie będzie to jednak czysta rywalizacja. BRICS+ nie chce zniszczyć Zachodu, ale zredefiniować warunki gry. Chodzi o dostęp do rynków, technologii i surowców bez dyktatu starych mocarstw. Dla mnie, jako kogoś, kto uczył się w Japonii akceptować niedoskonałość w ceramice raku, ten nowy, wielobiegunowy świat wydaje się bardziej naturalny niż monolityczny porządek, do którego przywykliśmy.

Przyszłość nie polega na wyborze między jednym blokiem a drugim. Chodzi o budowanie pragmatycznych mostów. Dla zwykłego obywatela może to oznaczać więcej możliwości wyboru – w handlu, w podróżach, w dostępie do informacji. Dla polityków to sygnał, że czas na dialog, a nie na okopywanie się na pozycjach. Świat w 2026 roku będzie bardziej skomplikowany, ale też – paradoksalnie – bardziej ludzki. Bo tak jak w mojej pracowni, to z połączenia różnych, czasem ostrych fragmentów powstaje najciekawsza całość.

9. Wpływ BRICS+ na globalne łańcuchy dostaw i ceny surowców

Kiedy w 2026 roku patrzę na mapę gospodarczą świata, widzę wyraźnie, że ekspansja BRICS+ to nie tylko polityczny gest. To realne przetasowanie w globalnych łańcuchach dostaw. Blok, skupiający największych producentów surowców – od ropy naftowej po metale ziem rzadkich – zaczyna dyktować warunki, które jeszcze dekadę temu były nie do pomyślenia. Dla krajów takich jak Indie czy Chiny, dostęp do surowców po preferencyjnych cenach staje się narzędziem budowania wewnętrznej przewagi konkurencyjnej.

Nowa geografia handlu surowcami

Podczas moich podróży po Azji Centralnej wielokrotnie słyszałem, jak lokalni handlowcy mówią o „nowym Jedwabnym Szlaku", ale tym razem wybrukowanym kontraktami na gaz i lit. BRICS+ tworzy alternatywne korytarze handlowe, które omijają tradycyjne centra finansowe i logistyczne na Zachodzie. To bezpośrednio wpływa na ceny surowców, które przestają być kształtowane wyłącznie przez giełdy w Londynie czy Chicago.

„Widzimy już pierwsze oznaki fragmentacji rynku – kraje BRICS+ negocjują ze sobą kontrakty długoterminowe w walutach lokalnych, co osłabia dominację dolara w handlu surowcami i zwiększa niestabilność cen na światowych rynkach."

Wpływ BRICS+ na wybrane łańcuchy dostaw w 2026 roku

Surowiec	Kluczowy producent w BRICS+	Potencjalny wpływ na ceny
Ropa naftowa	Rosja, Arabia Saudyjska	Presja na obniżkę dla członków bloku, wzrost dla reszty
Lit (do baterii)	Chile, Chiny	Uzależnienie producentów elektroniki od decyzji bloku
Zboża	Indie, Rosja	Ryzyko wykorzystania jako narzędzia geopolitycznego

Konsekwencje dla globalnych cen

W efekcie tych zmian, globalne łańcuchy dostaw stają się bardziej podatne na polityczne decyzje w Pałacu Kremlowskim czy w Pekinie. Dla przeciętnego konsumenta oznacza to wyższe ceny paliw i elektroniki, jeśli jego kraj nie należy do bloku. Z kolei członkowie BRICS+ mogą liczyć na stabilniejsze i tańsze dostawy, co umacnia ich pozycję w gospodarce geopolitycznej. To nowa rzeczywistość, w której ceny surowców przestają być wyłącznie wypadkową podaży i popytu, a stają się kartą przetargową w globalnej rozgrywce.

10. BRICS+ w kontekście AI Act: Współpraca technologiczna poza zachodnimi regulacjami

Gdy Unia Europejska zaciska pętlę wokół sztucznej inteligencji za pomocą AI Act, państwa BRICS+ wytyczają własną ścieżkę rozwoju technologicznego. Dla krajów takich jak Chiny, Indie czy Zjednoczone Emiraty Arabskie, restrykcyjne regulacje Zachodu są nie tylko przeszkodą, ale i impulsem do budowania alternatywnego ekosystemu innowacji. W 2026 roku obserwujemy już nie tylko polityczną, ale i technologiczną deklarację niezależności.

Dlaczego AI Act jest katalizatorem zmian w BRICS+?

Europejskie podejście opiera się na prewencji i rygorze, co często spowalnia wdrażanie przełomowych rozwiązań. Dla członków BRICS+, którzy stawiają na szybki wzrost gospodarczy i cyfryzację, to zbyt luksusowe opóźnienie. Zamiast dostosowywać się do narzuconych standardów, blok rozwija własne frameworki etyczne i technologiczne, które są bardziej elastyczne i dostosowane do lokalnych realiów.

„AI Act to dla nas nie tyle zagrożenie, co mapa drogowa pokazująca, czego chcemy uniknąć. Budujemy system, który priorytetowo traktuje rozwój, a nie tylko kontrolę.” – wypowiedź eksperta z chińskiego instytutu badawczego podczas szczytu BRICS+ w Kapsztadzie.

Praktyczne obszary współpracy poza zachodnimi regulacjami

Współpraca technologiczna w ramach BRICS+ koncentruje się na trzech kluczowych filarach, które omijają biurokratyczne bariery Zachodu:

• Wspólne bazy danych treningowych – tworzenie niezależnych, wielojęzycznych zbiorów danych, które nie podlegają unijnym ograniczeniom prywatności.
• Otwarte standardy dla AI – opracowanie protokołów komunikacji między systemami, które nie wymagają certyfikacji zgodnej z AI Act.
• Transfer wiedzy Południe-Południe – programy wymiany specjalistów między Indiami, Brazylią a RPA, z pominięciem amerykańskich i europejskich hubów technologicznych.

Porównanie podejść regulacyjnych

Obszar	UE (AI Act)	BRICS+ (model alternatywny)
Klasyfikacja ryzyka	Sztywna, czteropoziomowa	Dynamiczna, zależna od kontekstu
Dane treningowe	Ograniczone RODO	Wspólne, anonimizowane zbiory
Nadzór	Centralny (Europejski Urząd ds. AI)	Rozproszony, narodowe agencje

To nie oznacza, że BRICS+ rezygnuje z odpowiedzialności. Wręcz przeciwnie – Etiopia i Arabia Saudyjska już testują lokalne systemy certyfikacji algorytmów, które mają chronić prawa obywateli bez spowalniania innowacji. Kluczowa różnica polega na filozofii: zamiast zakazywać, wolą uczyć i adaptować.

Dla czytelników Radio Orbit, którzy śledzą geopolityczne przesunięcia, to jasny sygnał: przyszłość sztucznej inteligencji nie będzie pisać się wyłącznie w Brukseli czy Dolinie Krzemowej. Coraz więcej głosów w tej globalnej rozmowie będzie pochodzić z Brasílii, New Delhi i Abu Zabi, gdzie technologię traktuje się jak narzędzie emancypacji, a nie tylko przedmiot regulacji.

11. Największe pułapki i słabości bloku: Wewnętrzne napięcia i sprzeczności interesów

Choć BRICS+ jawi się jako potężny kontrapunkt dla zachodniego porządku, jego fundamenty są bardziej kruche, niż mogłoby się wydawać. Głównym wyzwaniem są wewnętrzne napięcia i sprzeczności interesów między członkami, które w 2026 roku mogą ulec eskalacji. Blok łączy kraje o diametralnie różnych systemach politycznych, aspiracjach gospodarczych i priorytetach geopolitycznych – od autorytarnej Rosji przez demokratyczne Indie po rozwijające się gospodarki Afryki.

Najbardziej widocznym polem konfliktu pozostają relacje między Chinami a Indiami. Rywalizacja o wpływy w Azji, spory graniczne oraz różne wizje globalnego handlu sprawiają, że ich współpraca w ramach BRICS+ jest często powierzchowna. Bez rozwiązania tych bilateralnych napięć, każda próba wspólnego wystąpienia przeciwko Zachodowi będzie obarczona ryzykiem paraliżu decyzyjnego. Podobnie, Rosja, wykorzystująca blok do legitymizacji swojej agresji, wchodzi w kolizję z krajami, które chcą zachować neutralność, takimi jak Brazylia czy Republika Południowej Afryki.

Sprzeczności gospodarcze i wizje rozwoju

Blok boryka się również z fundamentalnymi różnicami w podejściu do reform globalnych instytucji. Chiny promują model scentralizowany, podczas gdy Indie i Brazylia dążą do większej demokratyzacji procesów decyzyjnych. Poniższa tabela ilustruje kluczowe rozbieżności:

Obszar sprzeczności	Stanowisko Chin	Stanowisko Indii / Brazylii
Waluta rezerwowa	Promocja juana jako alternatywy dla dolara	Ostrożność, obawa przed dominacją chińskiej waluty
Nowy Bank Rozwoju	Kontrola nad priorytetami inwestycyjnymi	Postulaty większej transparentności i głosu mniejszych członków
Polityka klimatyczna	Nacisk na własne cele przemysłowe	Presja na sprawiedliwą transformację energetyczną

Te sprzeczności interesów sprawiają, że BRICS+ przypomina raczej luźne forum dyskusyjne niż spójny blok geopolityczny. W 2026 roku, gdy presja zewnętrzna ze strony Zachodu może osłabnąć, wewnętrzne tarcia staną się jeszcze bardziej widoczne, a zdolność do podejmowania szybkich decyzji – iluzoryczna.

„BRICS+ to nie monolit, a mozaika ambicji, gdzie każdy kawałek ciągnie w swoją stronę. Prawdziwym testem będzie umiejętność pogodzenia interesów eksportera surowców z importerem technologii.” – komentarz analityka gospodarczego dla Radio Orbit.

Dodatkowym obciążeniem jest słabość instytucjonalna. Brak stałych mechanizmów egzekwowania wspólnych ustaleń sprawia, że nawet najlepsze deklaracje pozostają na papierze. Dla obserwatorów z zewnątrz, takich jak Dawid Adamczyk, który przemierzył Azję Centralną, te napięcia są namacalne. Rozmowy z lokalnymi handlowcami w Kirgistanie pokazują, że choć marzą o alternatywie dla dolara, to obawiają się, że nowy porządek będzie równie niesprawiedliwy, tylko sterowany z Pekinu. To właśnie te codzienne, ludzkie historie ujawniają, jak krucha jest konstrukcja, która ma rzucić wyzwanie zachodniemu porządkowi.

12. Przyszłość BRICS+ (2027-2030): Scenariusze rozwoju i implikacje dla Polski i Europy

Gdy spoglądam w przyszłość bloku, widzę nie jeden, a kilka możliwych kierunków. Moje podróże nauczyły mnie, że prognozowanie wymaga pokory, ale analiza obecnych trendów pozwala nakreślić prawdopodobne scenariusze. BRICS+ w 2027 roku może być już zupełnie inną strukturą niż dziś, a dla Polski i Europy kluczowe będzie zrozumienie, który z tych wariantów zaczyna dominować.

Scenariusz: Blok równoległych systemów

Najbardziej realny wydaje się scenariusz, w którym BRICS+ nie zastępuje zachodnich instytucji, ale tworzy równoległy ekosystem. W 2028 roku możemy mieć do czynienia z odrębnymi systemami płatności, bankami rozwoju i platformami handlowymi. Dla Polski oznacza to konieczność nawigowania między dwoma światami – podobnie jak podczas mojej podróży po Azji Centralnej, gdzie lokalne społeczności musiały balansować między wpływami Rosji, Chin i Unii Europejskiej.

Implikacje dla Europy: Nowa gra o wpływy

Unia Europejska stanie przed trudnym wyborem. Z jednej strony, próba izolacji BRICS+ może przyspieszyć tworzenie zamkniętych bloków handlowych. Z drugiej – dialog z nowymi członkami, takimi jak Arabia Saudyjska czy Iran, otwiera pole do dyplomacji energetycznej.

„Świat nie jest czarno-biały” – to zdanie, które często powtarzam w redakcji, nabiera tu dosłownego znaczenia. Europa musi nauczyć się współistnieć z BRICS+, nie rezygnując ze swoich wartości.

Praktyczne rekomendacje dla polskiego biznesu

• Dywersyfikacja kierunków eksportu – Polskie firmy powinny już dziś analizować rynki Brazylii i Indii, które będą kluczowe w 2029 roku.
• Monitorowanie alternatywnych systemów płatności – Wprowadzenie cyfrowego juana lub wspólnej waluty BRICS może zmienić reguły gry dla eksporterów.
• Inwestycje w wiedzę o kulturach biznesowych – Jak nauczyłem się w Peru, zrozumienie lokalnych rytuałów to połowa sukcesu w negocjacjach.

Scenariusz	Rok prognozy	Implikacje dla Polski
Blok równoległych systemów	2028-2029	Konieczność podwójnej certyfikacji produktów
Rozpad wewnętrzny BRICS+	2030	Szansa na bilateralne umowy z kluczowymi członkami
Pełna integracja gospodarcza	2027-2028	Presja na dostosowanie norm technicznych do standardów BRICS

Nie wiem, który scenariusz się zrealizuje – podobnie jak podczas lepienia ceramiki, efekt końcowy zawsze niesie niespodzianki. Jedno jest pewne: przyszłość BRICS+ wymaga od nas większej elastyczności, niż jesteśmy przyzwyczajeni. Polska, leżąc na skrzyżowaniu wpływów, ma szansę stać się pomostem między Wschodem a Zachodem, ale tylko jeśli zaczniemy przygotowania już dziś.